Deze Hagenaar (geen onderscheid m/v) heeft de gewoonte om met manlief een avondwandeling te maken. Gewoontedieren als we zijn, lopen we richting Van Boetzelaerlaan, slaan rechtsaf en vervolgen die laan tot de Willem de Zwijgerlaan, slaan linksaf de laan op, enzovoort, en nemen al lopend in de richting van de Scheveningse haven gezellig de dag door. Als we een tijdje hebben genoten van de schitterende jachten in de haven, klimmen we de steile trap op naast de Haringkoning - waar 's zomers busladingen Japanners een haring happen - en bereiken via de Doornstraat weer het Statenkwartier.
Tegen die tijd zijn we een uurtje onderweg, en is het meestal donker. We hoeven onze weg niet op de tast te vervolgen, maar worden gegidst door de behoorlijk felle lichtbundels van de nieuwe straatlantaarns die het Statenkwartier rijk is. Sinds een paar jaar hebben de zakelijke lantaarnpalen in onze wijk plaatsgemaakt voor een retromodel dat in de Efteling niet zou misstaan. Een stukje 'verantonpiecking' van de stad noem ik dat. Ze geven veel licht wat bijzonder prettig is, dat wel. Het voorkomt namelijk een lelijke val over hier en daar uitstekende stoeptegels als gevolg van achterstallig gemeentelijk onderhoud.
Ervan uitgaande dat deze retrolantaarns - ook al verwacht je een oliemannetje om ze aan te steken - zijn voorzien van ultramoderne milieuvriendelijke spaarlampen, laat ik ze verder voor wat ze zijn.
Na wat kriskras door de wijk te zijn gelopen en met een beetje gluurburen (ja, sorry Hagenezen, dan moeten jullie je gordijnen maar dicht doen en geen kijkdoos van je woonkamer maken) een glimp op te hebben gevangen van de interieurs en hun in het algemeen TV kijkende of internettende eigenaren, komen we uit bij de Eisenhowerlaan waar we iedere avond weer met onze ogen moeten knipperen van de zee van licht die ons daar tegemoet komt.
De mensen wordt gemaand zuinig om te gaan met energie, gloeilampen worden niet meer geproduceerd en hebben plaatsgemaakt voor - in aanschaf - dure spaarlampen (die overigens kankerverwekkende stoffen schijnen af te staan) om het milieu te sparen. En dat allemaal om de wereld nog wat leefbaar te houden voor volgende generaties.
Maar waarom vinden de internationale organisaties, waarvan er zich diverse in Den Haag bevinden, het dan de normaalste zaak van de wereld om hun gebouwen de hele avond - en vermoedelijk ook nacht - helverlicht te laten? Nogal irritant, mag ik wel zeggen.
Niet alleen het Joegoslavië Tribunaal maakt zich er schuldig aan, maar ook het Internationaal Strafhof, waarvan het gloednieuwe gebouw bij mijn weten nog niet eens officieel in gebruik is genomen. Praktisch alle vensters van beide complexen zijn helverlicht. Wat een schandelijke verspilling, want ik ben ervan overtuigd dat dit slechts twee voorbeelden zijn van vele.
De reden ervan ontgaat me. Veiligheid? Dat ligt niet voor de hand. De gebouwen worden zwaarbewaakt met eigen beveiligingsdiensten, politiewachthuisjes en camera's. Afzonderlijke burelen hoeven daarvoor niet te worden verlicht. Overwerk dan? Dat kan ik niet goed beoordelen, maar ik waag het te betwijfelen.
Nu wil het geval dat deze twee organisaties onderdeel vormen van de Verenigde Naties, dezelfde organisatie die de UNEP onder haar vleugels heeft. De United Nations Environment Programme dat de milieuactiviteiten van de VN coördineert, milieuvriendelijk beleid stimuleert en assisteert bij duurzame-ontwikkelingsprojecten.
Om de aandacht te vestigen op 'good practices' reikt de UNEP een World Award for Sustainability en een Energy Globe Award uit.
Welk een ironie!
Als je zelf niet in aanmerking komt voor die prijs hoef je je dus ook niets gelegen te laten liggen aan de bedoeling ervan...?
Er moet bij de ambtenaren zowel een lichtje op gaan, als een lichtje uit. Ik adviseer de Verenigde Naties dan ook dringend het voorbeeld te gaan volgen van díe milieuvriendelijke projecten waarvan zij zelf vinden dat ze een van hun genoemde prijzen verdienen.
Copyright Renée O, 2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten