Het is augustus 1974. Ik bewonder de twee torens van het World Trade Center, die net een jaar geleden zijn voltooid. New York City is de mooiste en boeiendste stad van de hele wereld, vind ik. Vol ontzag loop ik er rond. Ik kijk mijn ogen uit en geniet met volle teugen van dit man-made mountain landscape.
Het is 11 september 2001. Ik bekijk en passant op TV een trailer van een film, althans dat denk ik. Er wordt een onwaarschijnlijke aanval gepleegd op de Twin Towers en ik verwacht na enkele momenten de opmerking ‘binnenkort verwacht in de bioscoop’ op het scherm te zien verschijnen. Het perfecte concept voor een gruwelijke actiefilm blijkt werkelijkheid. Shock en ongeloof.
Het is november 2004. Met mijn dochter Simone breng ik voor de tweede keer in mijn leven een bezoek aan New York, deze keer om met een aantal Amerikaanse vriendinnen een hoop plezier te hebben. Ik sta met mijn vriendin Julie aan de andere oever van de Hudson en bewonder de skyline van New York City. Ik vraag haar naar haar gevoelens van toen. Ze kan ze niet onder woorden brengen zonder te huilen. Nu ik er weer aan denk, schieten ook bij mij weer de tranen in de ogen. Haar echtgenoot werkt in dat deel van de stad bij een bank. Hij kwam gelukkig ongedeerd thuis, zo niet een aantal bekenden van hen. Het is bizar om die skyline die ik precies dertig jaar ervoor ook zo heb bewonderd, zo ingrijpend veranderd te zien.
Het is 2 mei 2011, de zesentwintigste verjaardag van mijn dochter. Met die vrolijke gedachte word ik wakker, maar ik hoor tegelijk het nieuws dat Osama Bin Laden gevonden is en gedood. Iets waarvan ik niet had gedacht – en velen met mij - dat het ooit nog zou gebeuren.
Mijn gevoelens zijn gemengd. Dood. Er zal geen berechting volgen. Is dat goed? Voor het rechtvaardigheidsgevoel van de mens geloof ik niet. Hij zou voor het Internationaal Strafhof hebben moeten verschijnen. Toch ben ik in mijn hart blij dat dit niet gaat gebeuren. Er zal overal in het westen een verhoogde toestand van paraatheid heersen, en in Den Haag, waar het gloednieuwe gebouw van het Internationaal Strafhof zich bevindt – toevallig in de wijk waar ik woon - al helemaal! Ik zie al voor me hoe ook onze schitterende wijk verandert in een ware war zone, zoals de omgeving van de Amerikaanse ambassade aan het Lange Voorhout. Toegegeven, dat is een egoïstische reden, bovendien erkennen de Verenigde Staten het Strafhof niet eens. Een belangrijker reden is, denk ik, dat een dode Osama Bin Laden aanzienlijk minder, in ieder geval kortstondiger, zal aanzetten tot terroristische daden dan een levend gevangen genomen Bin Laden. De wereld is er misschien toch een stukje veiliger op geworden. Nu de Amerikanen nog weg uit Afghanistan en de Nederlanders er niet naartoe!
Copyright Renée O, 2011
Tja, ik moet me een beetje op den vlakte houden, want ik heb er nog niets over gelezen, alleen de berichten op twitter gezien. Ik had me verslapen vanmorgen, en moet nu heel ernstig boodschappen doen, maar toch kon ik het niet laten even te reageren.
BeantwoordenVerwijderenNu opeens na zoveel jaren, out of the blue is Osama dan + vermoord, en gedumpt, hoe vager kun je het hebben(in zee)? Ik vind dit 'n heel vreemd verhaal, werkelijk iemand die je zo lang al zoekt, omdat hij verantwoordelijk zou zijn voor...?
Dan reken je daar zo mee af?
Ik deel jouw mening, dat het nergens goed voor zou zijn, hem naar het gerecht te krijgen, want dat zou behalve een bom met duiten, ook heel veel weerstand en vergelding hebben kunnen kosten, maar toch.
Ik blijf dit, en hou me ten goede, gebaseerd op wat ik gelezen heb op twitter, een raar gebeuren vinden.
Fijne dag Renee.
Lady Love