Een vriend van ons zei onlangs: "Weet je waarom ik ieder jaar weer uitkijk naar 4 mei? Dan houdt Lies eindelijk eens twee minuten achtereen haar mond."
Op dat moment realiseerde ik me waarom ik op dit blog schrijf. Natuurlijk, het ligt zo voor de hand! Dat doe ik om mijn partner te ontzien. Want net als iedereen tegenwoordig heb ik een mening. Die ik graag uitspreek en die er natuurlijk helemaal niet toe doet. Tot twee maanden geleden moest die arme man er iedere dag weer aan geloven. Nu heeft hij rust, nu is het slechts een apparaat dat af en toe oververhit raakt. Ik ben de koning te rijk. Ik kan mijn mening ventileren, mijn grootste ergernissen en angsten poneren bij het Net, deze alomtegenwoordige virtuele psychiater, die te pas en te onpas reageert op wat ik te berde breng.
Ik lig inmiddels languit op zijn bank en visualiseer hoe hij achter mij in zijn fauteuil devoot zijn handen onder zijn kin heeft geplaatst. Hij schraapt zijn wijze keel: "ahum, waar zullen we het vandaag eens over hebben?"
"Bange politici," zeg ik zonder lang na te hoeven denken.
Afgelopen maandag kopte NRC op de voorpagina: 'Bange politici voeden argwaan over de euro'. Een artikel over o.a. de Griekse schuldencrisis. Een citaat, opgenomen in het artikel, bevestigde een van mijn vele doch weinig relevante meningen tot absolute waarheid. 'Politici moeten sommige dingen in "donkere geheime kamers" bespreken. Als de media overal bovenop zitten, houden politici geen ruimte voor onderhandelen en kunnen ze geen compromissen sluiten.'
Hier ben ik het in ieder geval roerend mee eens. Want hoe zou u het vinden als het hele volk mee keek over uw schouder, terwijl u een been amputeert? Of een auto verkoopt, een huis bouwt, de kassa bedient? U zou er knap nerveus van worden. Laat die dames en heren politici toch rustig hun werk doen. Daar zijn ze voor aangesteld, daar worden ze voor betaald. Nee meneer de psychiater, laat me uitspreken. Het gaat om vertrouwen. Dat vertrouwen hebben we ze gegeven toen we gingen stemmen. En de controle zit verankerd in het systeem van twee kamers en een kabinet. Als dat nog niet genoeg is, dan werkt geen enkel systeem.
En nu wend ik mij tot de politici zelf: haal in vredesnaam die camera's uit de Tweede Kamer. Die Kamerdebatten op tv zijn zo langzamerhand tot cabaret verworden. Wie maakt de lolligste kwinkslag, wie troeft wie af in holle retoriek. Als we de kijker maar amuseren, opdat hij de volgende keer op ons gaat stemmen. Het is pathetisch. Doe toch gewoon je werk.
Onze verworvenheden (persvrijheid, vrijheid van meningsuiting, openheid van zaken enz.) zijn doorgeschoten. Zo ver doorgeschoten, dat de wereld inmiddels aanvoelt als een zeer onveilige plek. We willen over alles kunnen meepraten, denken overal verstand van te hebben. En toch raken we het gevoel niet kwijt als drenkelingen te worden meegesleurd in de modderstroom van opeenvolgende gebeurtenissen: financiële crisis, Arabische Lente, brandende kerncentrales, globalisering, bommetje hier, bommetje daar. Want al onze meningen ten spijt, wij kunnen daar geen enkele invloed op uitoefenen.
En hoewel vroeger echt niet alles beter was, in dit opzicht was het dat wel:
We konden rustig slapen!! We hadden minder meningen en meer tijd voor onze persoonlijke besognes. Natuurlijk, het was de tijd van de koude oorlog. Maar die was abstract, en als er echt iets rommelde, was dat altijd ver weg. Onze politici deden hun best er het beste van te maken. Daar werden ze voor betaald. En daar hadden we het volste vertrouwen in. Misschien naïef, maar wel aangenaam.
Natuurlijk had je toen al mensen, hele verstandige mensen (of juist niet?) met geitenharen sokken, die de milieuellende van nu zagen aankomen, zich er druk over maakten en toen al niet meer rustig sliepen. Dertig jaar eerder dan ik. Zij zijn nu grauw en afgemat en ik mag er nog best wezen. Wie was er nu verstandiger?
Wat nou eigenlijk mijn punt is? Waar ik voor pleit, meneer de psychiater? Het inperken van onze verworven vrijheden. Vooral die van meningsuiting. Oeps, is er in mij een nieuwe Stalin opgestaan?
Waar ik in ieder geval echt voor wil gaan:
1. camera's weg uit de Tweede Kamer en...
2. voortaan iedere dag twee minuten stilte: iedereen twee minuten lang zijn mening voor zichzelf houden
Sessie gesloten
Copyright Anne, 2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten