Als dochter van CPN-ers en geboren in het begin van de jaren vijftig, zijn de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en de afschuw voor het nazisme mij met de paplepel ingegoten. Het politieke bewustzijn was groot! Mijn ouders waren politiek zelfs zo actief dat het huishouden er danig onder leed. Het was er een, zoals men pleegt te zeggen, van Jan Steen. Ongeorganiseerd, een tikkeltje bohemien, verre van kleinburgerlijk. De enkele aspecten echter waarvoor een soort van kadaverdiscipline heerste, waren de schooltijden (dan was moeder even verlost van haar vijfkoppige kroost), de zondagse korfbalwedstrijden (daar waar de andere kinderen in de straat met missaaltje naar de kerk togen), de een mei viering in Amicitia en... de dodenherdenking.
Wat het laatstgenoemde betreft, werden vanzelfsprekend de twee minuten stilte strikt in acht genomen en met de optocht meegelopen hetzij in Ockenburgh, hetzij op de Waalsdorpervlakte in Den Haag.
In die tijd was de dodenherdenking nog volledig gericht op de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Sinds een aantal jaar staat deze dag echter in het teken van alle burger- en militaire slachtoffers, van welke oorlog dan ook, waar ook ter wereld, sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.
Jammer, vind ik. O, niet omdat ik geen compassie voel voor andere slachtoffers dan die van WOII, uiteraard wel! Maar met deze aanpassing lijkt het alsof iedere groepering, politiek of anderszins, op een of andere manier een vrijbrief denkt te hebben deze dag te monopoliseren. Al een tijd bekruipt mij het gevoel dat het niet meer om oorlogsslachtoffers gaat maar om de heilige verontwaardiging van de ene beweging om de provocaties van een andere. Toon respect! Blijf weg! Deze dag is van ons! En eenieder vindt wel een reden waarom die dag dan van hem is.
Maar het meest abject zijn in mijn optiek de lieden die de term 'trots' in de mond durven nemen om het feit dat ze op de Dam aanwezig zullen zijn als vertegenwoordigers van een beweging die er louter op uit is onze ooit redelijk tolerante samenleving te splijten, die bij mijn weten geen enkele positieve bijdrage heeft geleverd aan het sociale klimaat in Nederland. Zij geven mij een hele smerige smaak in de mond.
Al jarenlang vind ik het niet meer nodig om op deze dag de doden publiekelijk te herdenken. Ik heb in mijn al vrij lange leven zoveel meegemaakt, dat er geen dag voorbijgaat dat ik niet stilsta bij familie en bekenden die ik (vroegtijdig) heb verloren, dat ik niet nadenk over de absurditeit van oorlog en geweld, van ziekte, honger en armoede.
Natuurlijk neem ik de fatsoensregels in acht, en blijf ik tot mijn laatste snik de twee minuten stilte respecteren. Maar door het feit dat diverse groeperingen menen het recht te hebben deze dag te politiseren dan wel te monopoliseren, is de jaarlijkse nationale dodenherdenking op 4 mei voor mij persoonlijk tot mijn grote spijt een uitgehold fenomeen geworden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten