De dag dat ik 40 werd ontving ik een proefnummer van een tijdschrift waarvan ik de naam godzijdank vergeten ben. Bij het tijdschrift zat een persoonlijk aan mij gericht schrijven. Ik werd hartelijk gefeliciteerd met het behalen van deze mijlpaal. Ook werd mij medegedeeld dat ik nu de leeftijd bereikt had waarop de kinderen het huis zouden gaan verlaten en eindelijk kon gaan genieten van een welverdiende oude dag. Omdat ik vond dat ik nog very hip and happening was, voelde ik me hierdoor zwaar beledigd. Het tijdschrift heb ik dan ook linea recta retour afzender gestuurd, vergezeld van een bijzonder kwade brief.
De foto op de voorkant van het tijdschrift staat helaas in mijn geheugen gegrift. Hierop stond een walgelijk gezond echtpaar te glimmen tussen de boterbloemen. Ze hadden een identieke fiets, bril, kunstgebit, windjack en kapsel. Ik herinner me die foto zo levendig omdat dat uniseks beeld mij de ultieme nachtmerrie lijkt. Je ziet aan zo'n foto namelijk duidelijk een uitgeblust seksleven, brood en soep op zaterdag en een Kip caravan af.
Die uniseks-look is blijkbaar wel wat de maatschappij verwacht van de actieve oudere medemens. Of het nu om een reclame gaat voor Kukident, Nordic-walking stokken of speciale vitaminepreparaten voor de 50-plusser: altijd zie je weer diezelfde seksloze types. Vlees noch vis, man noch vrouw.
Zou het misschien iets te maken kunnen hebben met het feit dat onze hippe reclamemakers een beetje bang worden bij het idee dat ouderen ook nog wel eens gezellig tussen de lakens duiken? Dat ze dan hetzelfde weeïge gevoel in hun maag krijgen dat ik had toen ik twaalf was en er achter kwam 'hoe de kindertjes gemaakt worden'? Het is maar een hypothese, maar ik ben zo arrogant te veronderstellen dat ik niet ver van de waarheid af zit.
[Rebecca van Putten schrijft ook op de Overgangstergirls en Amsterdam Centraal en probeert wanhopig een boek te schrijven.]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten