Schamper door Anne

Dit is wat er gebeurde. Het was een uur of acht ‘s avonds, nog licht, het asfalt gaf ons de warmte van de dag terug. Mijn alter ego en ik wandelden over de laan die langs de duinen loopt. Het was er uitgestorven. Tot wij iets verderop een auto uit België ontwaarden, die zojuist zijn parkeerplaats verliet. Halverwege de manoeuvre werd hij gestopt door een groep chocolazwarte Afrikanen die uit het niets waren opgedoken. In de auto was ook iedereen zwart. Alles bij elkaar zo’n tien personen, de helft volwassen, de andere helft kind. Ze droegen kleurrijke kleding, kwamen waarschijnlijk van het strand. Het was een vrolijk tafereel. De auto stond nu midden op de rijweg en van tegenoverliggende richting kwamen twee slagroomwitte Nederlanders aangefietst. Man en vrouw, beiden halverwege de vijftig. Zij moesten iets uitwijken. Vrouw draait zich om, ziet de B op de wit met rode kentekenplaat en zegt schamper: Bulgaren.

Het gesprekje dat zich vervolgens tussen mijn alter ego en mijzelf ontvouwde, ging als volgt. 


Alter ego (ook schamper): “Wildersstemmers.”
Ik: “Kan niet anders. Maar wat denk je, zouden er überhaupt Zwarten in Bulgarije wonen?”
Alter ego: “Ze denkt waarschijnlijk dat Bulgarije in Afrika ligt.”
Ik: “Daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben. Kreun. Wat als wij deze vrouw nu eens een inburgeringsexamen laten afleggen, zou ze slagen?”
Alter ego: “Nee.”
Ik: “Moeten we haar dan het land uitzetten?”
Alter ego: “Graag.”
Ik: “Maar waarheen?”
Alter ego: “Bulgarije?”
Ik: “Maar stel dat de vragen van het examen over pindakaas gaan, Linda de Mol of, tja, wat is er nog meer typisch Nederlands. Bijvoorbeeld, hoe bereid je poffertjes.”
Alter ego: “Dan slaagt zij en jij zakt.”
Ik: “Lastig hè, samenleven.”