We gaan het hebben over de kindertijd. Pardon? De kindertijd. Wat bedoel je? Juist, dát bedoel ik, heeft een kind nog wel tijd een kind te zijn. Als je er op je dertiende al lustig op los neukt, wat verschil je dan nog met je tien jaar oudere evenknie, de volwassene? Nou ben ik niet bepaald een moraalridder, en ik zou zeggen, neuk maar rustig verder, ware het niet dat ik meelij heb. Dat ik bang ben dat het kind dan waarschijnlijk ook al heel vroeg is uitgeneukt. Tien jaar eerder in de penopauze, tien jaar eerder depressief, tien jaar eerder impotent en tien jaar eerder een burn out: is dit het nou? Moet ik zo nog 150 jaar voort? Want tja, we worden ook steeds ouder. Waarom dus deze haast?????
Maar hier wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. Terug naar de kindertijd. Voor zover die dus nog bestaat. En naar het kind. Het kind dat zo langzamerhand een bedreigde diersoort lijkt. Het loopt gevaar. En niet alleen van binnenuit, door het hierboven beschreven gedrag. Er loert vooral gevaar van buiten. En dan heb ik het niet eens over misbruik binnen de katholieke kerk, gefriemel aan kindjes in de crèche, de handel in kinderporno, de loverboy. Nee, ik praat over een verborgen gevaar, een wolf in schaapskleren: de platenindustrie. Net als de priesters van weleer misbruiken de platenbonzen kleine 15-jarige jongetjes. Niet seksueel, bewaar me, misbruik kan op vele niveaus plaatsvinden.
Justin Bieber. Het jongetje met net zoveel talent als mijn grote teen. En ik verzeker u, veel meer dan een fractie van mijn gewicht dragen, kan die niet. Natuurlijk is er al veel over Justin geschreven. Maar het kan nooit genoeg zijn. Nu ben ik aan de beurt.
NRC Columnist Frits Abrahams heeft al een voorzetje gegeven. "Justin, een soort Heintje van weleer, maar met aanzienlijk minder talent." En: "Bieber is geen jongen van vlees en bloed, het is een robotje, uitgevonden door handige zakenmensen en slimme reclamejongens." Over wat dit voor de jongen in kwestie betekent, zwijgt Abrahams. Dat laat hij aan de fantasie van de lezer over. Maar ik betwijfel of die wel over voldoende fantasie beschikt. En daarom ga ik u er een handje bij helpen.
Het is het jaar 2016. Justin is vandaag jarig. Blij is hij niet. Het gegil van de meiden is reeds lang verstomd, zijn vriendinnetje heeft hem inmiddels gedumpt. Hij zit geheel alleen aan de rand van zijn eigen zwembad. Zijn ouders komen straks om hem te feliciteren en hij zal proberen tot die tijd nuchter te blijven. Een jointje moet kunnen. Ter ontspanning. Het valt ook niet mee als je ouders de enigen zijn die nog weten dat je jarig bent. Tot overmaat van ramp ontdekte hij vanochtend dat hij kaal begint te worden. Hij zet zijn geluidsinstallatie aan en luistert voor de zoveelste keer naar een opname van zijn grootste hit. Hij is waarschijnlijk de enige op aarde die dat nog doet. Het hysterisch gekrijs fantaseert hij er maar bij.
Ik heb een vurige wens voor Justin. Laat hem in godsnaam homoseksueel zijn. Dan zal hij het gegil van de meisjes minder missen. Dan kan hij in alle stilte wennen aan zijn nieuwe realiteit. Dan komt het misschien toch nog goed met hem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten