Helemaal klaar met de panda door Simone O

Weinig mensen zullen het met me eens zijn, maar het moet nu maar eens afgelopen zijn met de panda. De mens heeft veel kommer en kwel teweeg gebracht op aarde, heeft veel flora en fauna doen uitsterven (ik keur het niet goed, maar de dodo had gewoon beter van zich af moeten bijten), heeft hectaren en hectaren prachtige natuur verwoest, maar de panda? Die bestaat nog dankzíj de mens. Als je een beest porno moet voorschotelen in de hoop dat ie zich nu toch eindelijk een keer zal voortplanten, is er iets mis met het genetisch gestel van het dier. Als een tientonner ervoor kiest om van het minst voedzame eten ter wereld te leven, waar hij dus ettelijke hectaren per dag van nodig heeft, is er in de evolutie iets mis gegaan.

De panda behoort taxonomisch gezien tot de orde van de roofdieren. Terwijl het beest vlees zou moeten eten, kiest het ervoor om te leven van bamboe. Het spijsverteringsstelsel van het dier kan de plant niet goed verteren, waardoor een panda een half etmaal bezig is met eten. Dat laat weinig ruimte over voor nuttige ontwikkelingen lijkt me. De panda is geen sociaal dier. Het is een einzelgänger die hoogstens een keer per jaar op zoek gaat naar een partner om een babypandaatje te verwekken. Terwijl de mens niet kan vertrouwen op het aloude middel van periodieke onthouding, is een vrouwtjespanda maar één keer per jaar, voor 12 uur ontvankelijk. De vrouwtjespanda wijkt in nog iets af van haar menselijke tegenhangster: ze is erg kieskeurig. Waar wij – als de eierstokken beginnen te rammelen – met de eerste de beste spermadonor genoegen nemen, haalt de panda haar neus op voor de kleinste imperfectie. Het pandamannetje vindt die kieskeurigheid wel best. Ook deze vertoont namelijk grote verschillen met de menselijke evenknie: een opvallend klein geslachtsorgaan (goed, dat is wellicht een overeenkomst) en een bijzonder laag libido maken dat voortplanting niet hoog op de agenda staat. Het mensenmannetje daarentegen denkt de hele dag aan seks, en steekt zijn geslacht het liefst zo vaak mogelijk in zo veel mogelijk verschillende mensenwijfjes. Is een pandastelletje dan eindelijk bereid tot “de daad” over te gaan, blijken de achterpoten van het mannetje vaak te zwak om zijn kleine lid in de buurt van het vrouwtje te kunnen houden. Kortom: erg gemotiveerd om de eigen soort in stand te houden is het beest niet.

De mens vindt het echter wel belangrijk om het nageslacht van de pandabeer te kunnen laten genieten. Om deze reden zijn uitgebreide fokprogramma’s opgezet, in dierentuinen wereldwijd. Speciale pandaporno wordt voor dit doel niet geschuwd. Aangezien alle panda’s in gevangenschap van slechts drie mannetjes afkomstig zijn, wordt inteelt echter een probleem. Is dat wenselijk; een gedegenereerde dierensoort? Ik kan er dan ook met mijn kop niet bij dat het Wereld Natuur Fonds uitgerekend de panda als symbool voor de organisatie heeft gekozen. Ik heb mijn onbegrip, mijn ongenoegen en mijn irritatie hierover uiteraard bij het WNF laten blijken. Bij een donateurswerver op straat; die begreep niet wat ik bedoelde. Bij de receptioniste; die kon me niet volgen. Bij een woordvoerder; die had geen idee wat mijn probleem was. Niemand lijkt het te vatten. 

Het WNF heeft de panda echter zeer slim gekozen, zo blijkt.

Dieren (en mensen) met grote ogen vinden we aantrekkelijk, omdat pasgeboren zoogdieren relatief grote ogen hebben voor de omvang van hun gezicht. De panda weet met zijn uiterlijk sluw op de menselijke emotie in te spelen. Door de zwarte vlekken rond zijn priemogen lijkt hij hele grote ogen te hebben, wat gevoelens van 'warmte’ en ‘koestering’ oproept. Daarnaast “hangen” de vlekken een beetje, waardoor het beest een licht melancholieke uitdrukking krijgt. Ik heb de panda door. Het op het eerste oog meest Darwin-onwaardige beest ter aarde overleeft dankzij de ultieme X-factor van het dierenrijk: schattigheid. Wellicht betekent dit juist dat de panda een van de best aangepaste soorten op aarde is. 

[Gastblogger Simone Olsthoorn is historica en studeert journalistiek]