Serious Money Taken Seriously... door Renée

Goed, dat ik de wekker om half zeven laat afgaan en op dat moment van de dag Radio1 onverbiddelijk mijn oren laat binnendringen, is een keuze. Niettemin is en blijft het nogal irritant om op het moment van ontwaken uit een al dan niet prettige droom te worden onthaald op luidruchtige radioreclame.

Nu heb ik zelden last van een ochtendziekte, maar sinds een week of wat wordt mijn humeur zwaar op de proef gesteld door een persoon die de slogan ‘Serious money taken seriously’ er nogal dwingend bij mij inhamert. Niet nógal irritant, maar zéldzaam irritant.

Het grappige is dat ik geen idee heb bij welke bank of beleggingsinstelling deze slogan hoort, dus qua werving is de reclameboodschap aan mij niet besteed. Nu wil het toeval – toeval? - dat ik geen ‘serious money’ te beleggen heb, en vermoedelijk dus geen ‘target’ voor de bewuste instelling ben. Ik behoor trouwens ook meer tot het slag dat vindt dat geld niet gelukkig maakt en zelden het woord ‘serieus’ in de mond neemt in combinatie met het slijk der aarde.

Toch blijft zo’n slogan hangen. Beroepsdeformatie, vrees ik. Als vertaalster ben ik heel gevoelig voor alles wat met taal te maken heeft, en het is dan ook een tweede natuur om wat langer bij zo’n slogan stil te staan dan hij in feite verdient.

De eerste vraag die bij mij opkomt als ik zo’n Engelse slogan hoor om een Nederlandse onderneming te promoten: ‘Waarom in hemelsnaam in het Engels?’

Klínkt het soms niet in het Nederlands?: ‘Serieus opgevat serieus geld’. Hm… nee, zo’n slogan wekt eerder de lachlust op dan dat hij wervend zou werken, bovendien beklijft hij niet, denk ik. In algemene zin is het een feit dat men zich in het Engels wat theatraler kan uitdrukken dan in het Nederlands zonder overdreven over te komen. Uit ervaring weet ik hoeveel (bloem)rijker de Engelse taal is dan de Nederlandse, en hoe gemakkelijker je er zonder gêne je emoties in kwijt kan…

Maar waarom nu per se Engelse termen en slagzinnen voor producten die bestemd zijn voor een Nederlands publiek? Is het misschien chic om je als onderneming doelbewust níét te bedienen van je moerstaal? Geeft het allure? Reclamebureaus hebben dit ongetwijfeld uit en te na bestudeerd, want deze Engelse slogan staat niet op zichzelf. We kennen allemaal vast nog die van Philips: ‘Let’s make things better’ en ‘Sense and Simplicity’ (een aardige variatie op Jane Austen’s Sense and Sensibility, maar dat terzijde.). En Fortis niet te vergeten: ‘Solid partners. Flexible solutions’ en ‘Getting you there’. Hoewel… Deze hebben de bank weinig winst opgeleverd, ze is immers ter ziele.

Hoe dan ook, het lijkt alsof bedrijven mensen die geen Engels spreken niet als hun doelgroep zien of ervanuit gaan dat iedereen de Engelse taal beheerst.

Als het laatstgenoemde het geval is, vergissen zij zich deerlijk…

Onlangs was er een hoorzitting door de Vaste Kamercommissie voor defensie in verband met de missie naar Kunduz. Vanwege de buitenlandse aanwezigen was de voertaal Engels.

Van een volksvertegenwoordiger mag je toch verwachten dat hij of zij een redelijk woordje Engels spreekt. Niets bleek minder waar. Het ‘Engels’ dat ten gehore werd gebracht, was een aanfluiting. Akkoord, conversatie is een van de moeilijkste onderdelen bij het leren van een vreemde taal, maar het gestuntel van nota bene academisch gevormde parlementariërs als Marianne Thieme en Kees van der Staaij was tenenkrommend.

Gebrekkige spreekvaardigheid of niet, het laat onverlet dat Engels idioom razend populair is. Met name onze minister-president, Mark Rutte, heeft er een handje van om zijn al vrij populaire taalgebruik te doorspekken met hippe Engelse uitdrukkingen: soms heeft hij een ‘gut feeling’ en Wilders’manier van doen is ‘in character’. En… minder Engels spreken vindt hij een ‘tall order’. ‘Too funny!’ zou ik zeggen.

Enfin, zowel Mark Rutte als de heren en dames copywriters hebben iets te verkopen, resp. het kabinetsbeleid en al dan niet zinvolle producten. De Engelse taal gebruiken ze daarbij om te imponeren. Daarin zullen ze ongetwijfeld vaak slagen, maar deze blogger - ofschoon geen taalpurist - ‘is not impressed’.